Yorum sizin...

Hastanede koğuş kapı komşum diyaliz hastası bir bayandı. Dertlerimiz farklı olsa da ikimizin de ortak gayesi vardı; hayata tutunabilmek.

Hasta komşum yıllar önce eşini kaybetmiş, bir oğluyla kalakalmış. Oğul henüz 16'sında, kendisine refakatçilik yapıyor. Oğlundan öğreniyorum ailenin geçmişini.

O gün, akşam yemeği henüz dağıtılmıştı ki koridor o oğul'un yürek yakan sesiyle yankılandı birden: "Anneeeee!".

Evet, anladığınız gibi "anne" yoktu artık, oğul için yapayalnız bir hayat başlıyordu çığlıklar arasında.

Koridorun diğer köşesinde ise hemşireler toplanmış aralarında konuşuyorlardı. Kulak misafiri oldum biraz.

Bir hemşire diğerine; "Üzülme, zamanla alışırsın" diyor, diğer hemşire de gözyaşlarını silerken onu başını sallayarak onaylıyordu.

Sonradan öğrendim. Hasta kadın fenalaşınca rahat nefes alabilmesi için hemşirenin hastanın boğazından hortumla nefes borusuna girmesi gerektiğini. Hemşirelerde yeni hemşire tecrübe edinsin diye onu görevlendirmişler! Acemi hemşire tek başına çok mücadele vermiş ama hortumu bir türlü hastanın nefes borusuna takamamış, takıncaya kadar da hasta hayatını kaybetmiş.

Şimdi diğer hemşireler tesellide bulunuyor; "Üzülme, zamanla alışırsın" diye.

İnsan üzülüyor elbet ve düşünüyor, bunların alışacağı şey ne? Çok can sıkıcı, çook!

Bir yanda yalnız yaşamaya alışacak küçük bir oğul, diğer yanda zamanla neye alışacaksa (öldürmeye mi) alışacak genç bir hemşire.

Neylersin, hayat bu, herkesin alışkanlıkları farklı oluyor işte(!)

#Arif Dursun