Sevgi üzerine...

 "Uykularının kaçmaması için evini doğru yere inşa etmen lazım.."

-Aytuğ Akdoğan

İnsanlar, sevgiye dair algılarını ve ihtiyaçlarını çoğunlukla çocukluk döneminde edindikleri deneyimlerle oluşturur. Sigmund Freud, bireyin sevgi ve onay arzusunun kökenlerini, bilinçaltında şekillenen çocukluk yaşantılarına bağlar. Ona göre, bir bireyin sevildiğine inanma isteği, anne ve babadan gördüğü ya da görmeyi arzuladığı ilgiden beslenir. Eğer çocuklukta bu sevgi ihtiyacı karşılanmadıysa, yetişkinlikte kişi sevgiye dair gerçek olmayan bir algı geliştirebilir; kendisini gerçekten sevmeyen birinin sevgisine inanmak gibi.

Carl Jung ise bireyin kolektif bilinçaltında, arketipler aracılığıyla sevgiye dair temel bir kavrayış barındırdığını savunur. Ona göre, insanlar içinde bulundukları ilişkilerde sevildiğini sanarak kendilerini kandırabilir, çünkü toplumsal normlar ve bireysel arzular bu yanılsamayı besler. Jung'a göre "persona" adını verdiği sosyal maskeler, bir kişinin diğerini sevdiğine veya sevildiğine inandırabilmesi için sahte bir karakter ortaya koyabilir. Bu maskeler, bireyin gerçek duygularını gizleyerek diğer insanlara sahte bir sevgi gösterisi sunmasına yol açabilir.

Freud ve Jung'un bakış açısıyla, sevildiğine inanmak bir yanılgı olabilir; bu, insanın derinlerde taşıdığı sevgi ihtiyacının, doğru olup olmadığına bakılmaksızın karşılandığı hissini vermesinden kaynaklanır. Bu durum, bireyin içsel dengesini zedeleyerek sahte mutluluk ve güven duygularına neden olabilir.