Nietzche'den Sevgi kavramı

 Nietzche Sevgi kavramının da ahlaki kabuğunu şu satırlarla kırar:

"Birisine onu her zaman sevme ya da ondan nefret etme ya da sadık olma sözü veren kimse, gücünün dışındaki bir şeyin sözünü veriyordur. Birini her zaman sevme sözü şu anlama gelir: seni sevdiğim sürece sevgi eylemlerimi göstereceğim, seni artık sevmezsem, başka güdülerle de olsa aynı eylemleri görmeye devam edeceksin benden."

Böylece tanıdıklarımızın zihninde sevginin hiç değişmediği ve hâlâ aynı olduğu görünüşü kalır. Nietzche bu düşünceyle şunu anlamamızı ister; İnsan kendini kandırmadan birisine ebedi sevgi vaadinde bulunduğunda, sevgi görüntüsünün süreceğine söz vermektedir.

Anlık yaşanan duygular yalanla ve rol yapmayla varlığını sürdürmeye devam eder. Kişi bir süre sonra başkalarının olmasa da, bir zamanlar kendi olduğu kişinin papağanlığını yapmaya başlar.

Son olarak Nietzche şunu ekler:

"Genellikle söylenildiği gibi, başkaları için hissetmemiz olanaksızdır: sadece kendimiz için hissederiz."

Cümle sert geliyor kulağa, ama doğru anlaşılırsa hiç de öyle değil. Kişi ne anne babasını, ne ailesini, ne de eşini sever, onların biz de uyandırdıkları duygulardır sevdiği. Sevgi yararlılığı ölçüsünde var olabilir.